Turcy na mocy postanowień traktatu wersalskiego zostali zmuszeni do opuszczenia Baku. Spokój jednak nie trwał długo, bo wkrótce w mieście pojawili się bolszewicy. Tymczasem syn i ojciec gotowali się do wyjazdu. Zbierali pieniądze, ubrania. Seweryn marzył o walizce, słynnym pakunku wojennym (znajdowała się tam między innymi ukochana książka Baryki), który zostawił w Moskwie u przyjaciela. Ojciec Cezarego nie czuł się najlepiej, na ciele miał wiele blizn po odniesionych ranach. Najbardziej doskwierała mu rana głowy.

Wyruszyli w zimie na statku zdążającym do Carycyna jako dwaj robotnicy, którzy pracowali w kopalniach nafty, a teraz wskutek przewrotów i zawieszenia robót wracają do siebie, do Moskwy. Mieli fałszywe paszporty, wydane im przez pewne czynniki sprzyjające sprawie ich powrotu. Odziani w typową odzież robotniczą, mówiący pomiędzy sobą doskonałą ruszczyzną, której arkana posiadali w stopniu niezrównanym, ostrzyżeni w sposób obrzędowy, byli doskonałymi „towarzyszami” nowego porządku rzeczy na rozłogach sowieckich.


Gdy wysiedli ze statku, przez długi czas jechali pociągiem towarowym. Podróż była ciężka i długa, przerywana wieloma postojami. Młody Baryka wiedział, że jadą z ojcem po walizkę. Zastanawiał się, co zrobią potem. Okazało się, że celem podróży jest Polska. Seweryn opowiedział synowi o swoim kuzynie, lekarzu, który porzucił praktykę, by budować nad Bałtykiem nową cywilizację – cywilizację „szklanych domów”. Czystą, tanią, zelektryfikowaną, bez chorób i biedy. W Polsce nawet „burżuje” wolą mieszkać w szklanych robotniczych domach niż w swoich dawnych, pełnych przepychu kamienicach czy willach. Cezary odnosił się do nowej cywilizacji z lekkim niedowierzaniem, zdaniem młodego rewolucjonisty najpierw trzeba zniszczyć źródło zła (burżujstwo), a dopiero potem budować nowy, lepszy świat.

W Moskwie panowie przeobrazili się w „prawdziwych ludzi”. Walizka zawierająca bieliznę, leki, mydło i pamiątkę po dziadku Kalikście okazała bezcennym skarbem. Z Moskwy syn i ojciec wyruszyli pociągiem do Charkowa. Ten odcinek sprawiał wrażenie jeszcze trudniejszego niż poprzedni. Pociąg wyładowany był Polakami udającymi się do ojczyzny z różnych zakątków Rosji. Większość miała ze sobą cały swój dobytek. Maszynista co jakiś czas zatrzymywał pociąg na mały remontik (remoncik), który trwał tak długo, dopóki maszynista nie otrzymał odpowiedniej zapłaty. Ostatni postój wypadł „dziesięć wiorst przed Charkowem”, wtedy duża część pasażerów (również Barykowie) postanowiła dotrzeć do miasta na piechotę.

10 zdań, które pomogą Ci zatrzymać chłopaka przy sobie!                               
trajkotki.pl                                                    
                                                                                                   
strona:   - 1 -  - 2 -  - 3 -  - 4 -  - 5 -  - 6 -  - 7 -  - 8 -  - 9 -  - 10 -  - 11 -  - 12 -  - 13 -  - 14 -  - 15 -  - 16 - 


  Dowiedz się więcej
1  Koncepcje naprawy Polski w „Przedwiośniu”
2  Przedwiośnie - streszczenie "w pigułce"
3  Obraz życia ziemiaństwa w Nawłoci



Komentarze
artykuł / utwór: Przedwiośnie - streszczenie szczegółowe


  • Przeczytałeś aż dwie książki? Gratuluję wysiłku. Jak widać już te dwie lektury przeciążyły ci umysł skoro dla ciebie Mickiewicz to grafoman i pseudointelektualista piszący "byle co" :) Rymuj dalej o ganach, dragach i du..ach, twoi "ziomale" będą cię uważali za godnego następcę "czarnych braci" z nowojorskich slumsów. Nara :)
    do rapziomek81 ()

  • Wole czytac streszczenia. Przeczytalem nie dawno cala ksiazke WESELE i z kartkowki dostalem 1+ po przeczytaniu takiego streszczenia w tamtym roku z nie pamietam juz jakiej lektory dostalem 4. wiec nie widze sensu w czytaniu calych ksiazek, tym bardziej ze na pewno nigdy nie bede jakims humanista.
    jabyc ()

  • Streszczenie jest po prostu super. Nie lubię czytać nawet krótkich tekstów reklamowych lecz po przeczytaniu tego streszczenia zabiorę się za całą lekturę.
    Paweł ()

  • narodzie malo w was polskosci sila w sercu tkwi t wlasnie te nudne lektury pobudzaja nasze watle serca radze wam poczytac mickiewicza ku pokrzepieniom serc zegnam
    raczus ()

  • ja jak przeczytalem streszczenir to dostalem 6 bo moja poloniostka uwaza ze mam wiadomosci o lekturze ponad program zse umiem nie tylko opowiadac ale umiem tez interpretowac tak wlasnie jest sporzadzone to streszczenie:P
    PAWEL (pawelj38 {at} onet.pl)

  • Jeśli miałabym się wypowiedzieć na temat lektur - faktycznie, niektóre z nich to przestarzałe dziadostwo, pełne archaizmów i nudnych opisów przyrodniczych. Myślę jednak, że czytanie lektur nie jest stratą czasu. Popatrzcie np. na "Lalkę" (swoją drogą, według mnie to najlepsza lektura w liceum) i przyrównajcie ją do jakiejkolwiek współczesnego romansu - bo Lalka to w dużej części romans! Czy jakikolwiek współczesny autor sili się choćby kilka zdań tak czystej polszczyzny jak Prus? Lektury, owszem, często nie zachwycają fabułą, ale to nie jest najważniejszy czynnik. Mamy przede wszystkim poznać POPRAWNĄ POLSZCZYZNĘ, żeby nie cofnąć się w rozwoju do ery kamienia łupanego, gdzie głównie posługiwano się chrząknięciami, pomrukami i całą gamą podobnych do siebie dźwięków. A tak się dzieje - czy obecnie wszystko nie jest "wyku*wiste", "zaje*iste", "wyje*ane" i tak dalej? Kiedy kończymy szkołę możemy się chwalić wykształceniem ogólnym - ale jak może być ono ogólne, skoro pomijamy ważny czynnik, jaki jest nasz język?? Nie jestem patriotką na miarę niektórych bohaterów lektur, ale coś trzeba w głowie mieć. Choć przyznam szczerze - do końca niektórych lektur nie byłam w stanie dotrwać. I miało to swoje skutki - jestem na profilu humanistycznym (po dwóch latach doszłam do w wniosku, że chyba za karę) i mając bardzo wymagającą nauczycielkę, nie jestem w stanie bazować tylko na streszczeniach. Musiałabym się ich uczyć na pamięć, bo mniej więcej tyle zostaje w głowie po przeczytaniu całej lektury. Koniec, dziękuję;)
    zebraa ()

  • popieram stwierdzenie, że większośc znajdujących się w spisie lektur, to dzieła wartościowe i warte poznania. Większosc, ponieważ pojawienie się na liście niektórych z nich, takich jak "Potop" nie spotkało się z moją akceptacją. Oczywiście doceniam prozę Sienkiewicza jako "czynnik pokrzepiający", kształtujący patriotyzm i poczucie świadomości narodowej, ale uważam, że jest to książka pochłaniająca zbyt dużo czasu i uwagi. Nigdy nie miałem czasu na jej przeczytanie i bardzo tego żałuję, Nie stwierdzę nic odkrywczego mówiąc, że polski system edukacji jest źle zorganizowany. Nawet najbardziej ambitni uczniowie, przygotowujac się do matury, muszą kierowac swoją nauką w kontekście pewnych, wybranych priorytetów. I tak, na przykład ja, kończąc klasę matematyczno - fizyczną w swoim liceum, czuję się niedouczony, ponieważ częśc osób, widząc, że czytam streszczenia, uważa mnie za ignoranta i półinteligenta. Dlatego nie mogę się zgodzic z niektórymi opiniami, które pojawiają się w komentarzach poniżej. Żyjemy w społeczeństwie wyspecjalizowanym, w którym bogata wiedza ogólna i oczytanie cieszą się uznaniem, jako "dodatek", element uroku osobistego
    Anonim ()

  • brakuje mi tu jednak ważnego jednego szczegółu który moim zdaniem powinien się tu znaleźć. Mówię tu o scenie kiedy Baryka widzi ciało swojej matki i uczucia z tym towarzyszące, oraz widok obdartej ręki z obrączki....Ale tak jest bardzo dobre
    ania ()

  • Nie czytam lektur. Nie uważam się za osobę mało ambitną, bo w swoim życiu przeczytałam multum książek, ale wolę zaglądać do tego, co mnie interesuje. Wynik z matury? Próbna na 74%, czy to nie jest satysfakcjonujący wynik skoro żadna ze mnie polonistka i przykładam się bardziej do przedmiotów ścisłych? Odrobina sprytu, dobre streszczenie i nie ma problemu.
    Xx ()



Dodaj komentarz (komentarz może pojawić się w serwisie z opóźnieniem)


Imię:
E-mail:
Tytuł:
Komentarz:
 





Tagi:
Przedwiośnie - Stefan Żeromski - Stefan Żeromski - Przedwiośnie - Streszczenie Przedwiośnia - Przedwiośnie Stefana Żeromskiego - Nawłoć - Szklane domy -