Jadwiga Dąbrowska - charakterystyka postaci
klp.pl Lektury Analizy i interpretacje Motywy literackie Epoki
Jadwiga Barykowa z Dąbrowskich to postać wzbudzająca u czytelnika niezaprzeczalną sympatię. Pani Barykowa – żona Seweryna i matka Cezarego – urodziła się i wychowała w Siedlcach i już do końca życia niezależnie, gdzie się znalazła, zawsze uważała to miejsce za swój jedyny prawdziwy dom.

W najpiękniejszej miejscowości – oazie naftowej pustyni, Baku – kędyś na tak zwanym Zychu, w zatoce Półwyspu Apszerońskiego, woniejącego od kwiatów i roślinności Południa, gdzie przejrzyste morze szmerem napełniało cienie nadbrzeżnych gajów, pani Barykowa nie miała zawsze nic pilniejszego do nadmienienia jak stwierdzenie, że na Sekule był „także” bardzo piękny staw, w Rakowcu były nadto łąki – gdzie! piękniejsze niż jakiekolwiek na świecie, a kiedy księżyc świecił nad Muchawką i odbijał się w stawie około młyna... Następowało nieuniknione ślimaczenie się wpośród długotrwałego wypominania piękności jakichś tam mokrych łąk pod Iganiami, lasku pod Stoczkiem, a nawet szosy ku Mordom, która – żal się Boże! – także była we wspomnieniach pełna nie tylko błota, kurzu i stałych wybojów, lecz i uroku.


Pani Jadwiga, przykładna żona i matka, mimo autentycznego szczęścia rodzinnego, nosiła w sobie wielki ciężar, tęsknotę nie tylko za miejscem urodzenia, ale również za pierwszą młodzieńczą miłością, którą tam pozostawiła. Z Szymonem Gajowcem, ówcześnie ubogim urzędnikiem chłopskiego pochodzenia łączyło ją szczere, platoniczne, niewypowiedziane uczucie. Chłopak nie odważył się na wyznanie miłości pannie z jednego z najlepszych siedleckich domów. Dziewczyna została wydana „bez gadania” za lepszego konkurenta – Seweryna Barykę, który przybył z Rosji do polski na miesiąc, by znaleźć sobie żonę. Panna Jadwiga jako grzeczna i ułożona córka nie ważyła się na sprzeciw wobec rodziców, ale do końca swoich dni miała wyrzuty sumienia, że pozostawiła Gajowca z jego uczuciami. Mimo wszystko pani Jadwiga była dobrą żoną, kochającą swojego męża – najlepiej objawia się to już po ich rozłące, kiedy Seweryn wyjeżdża na wojnę. Niewiele mówi się w powieści o wzajemnych stosunkach małżonków, wydaje się, że łączyła ich głownie miłość do jedynego syna, wystarczy wspomnieć listy pan Baryki do żony, w których głownie pytał o Czarusia.

strona:   - 1 -  - 2 -  - 3 - 


  Dowiedz się więcej
1  Stefan Żeromski - życiorys
2  Podobieństwa i różnice „Przedwiośnia” i „Pana Tadeusza”
3  Seweryn Baryka - charakterystyka postaci



Komentarze
artykuł / utwór: Jadwiga Dąbrowska - charakterystyka postaci


  • Jadwiga Baryka , bo właśnie o niej mowa, mieszka wraz z swoim mężem i synem w Baku. Po wybuchu pierwszej wojny światowej, zostaje sama z małym dzieckiem w obcym kraju. Przelewa całą swoją miłość na jedynka. Jest kobietą bez reszty poświęcającą się dla swojego lekkomyślnego, niedojrzałego syna. Wychowywany bez ojca, Cezary, przysparza jej wiele problemów i kłopotów. Samotna i opuszczona czuję się źle, jednak jest pokorna wobec losu. Haruje, by sprostać zapotrzebowaniu syna na względne dostanie życie. Po wybuchu rewolucji w Baku, martwi się o losy syna. Czuje się bezpiecznie w nocy, kiedy widzi śpiącego syna. Cezary, który jest entuzjastą rewolucji staje się dla niej obcy i złowieszczy. Zafascynowany nowymi zjawiskami nie interesuje się losem matki. Jadwiga z narażeniem życia wyprawia się na wieś aby zdobyć coś do jedzenia. Pracuje jak służąca, pierze, gotuję, sprząta. Posiwiała gwałtownie, zgarbiła się, zaczęła się podpierać sękatym kijem. Matczyna miłość do dziecka nakazuje jej dbać, opiekować się i zdobywać lepsze pożywnie Cezaremu. Jest cichą i uległą towarzyszką syna. Ułatwia mu życie , narażając własne. Pragnie chronić Cezarego przed jego własną młodzieńczą głupotą. Nigdy nie narzeka na swój los. Mimo iż jest jej bardzo ciężko, utrzymuje ją przy życiu myśl o ukochany synu. Widząc zachowanie Cezarego bardzo cierpi. Czuje się odepchnięta przez syna. Poświęca swoje życie dla niego. Dopiero gdy Jadwiga zaczyna niedomagać, syn dostrzega jej zaangażowanie i miłość. Pod koniec swojego życia udaje się jej, nawiązać z synem silną więź. Staje się dla niego osobą bardzo ważną. Panującą harmonię przerywa, zesłanie Barykowej na przymusowe roboty, bita i katowana wkrótce umiera, z okrutną świadomością, że jej ukochany syn pozostaje sam jeden na świecie w obcym i wrogim kraju. Bohaterka swoim postępowaniem realizuje los matki – ofiary własnego macierzyństwa.
    olcia:) ()



Dodaj komentarz (komentarz może pojawić się w serwisie z opóźnieniem)


Imię:
E-mail:
Tytuł:
Komentarz:
 





Tagi:
Jadwiga z Dąbrowskich - Jadwiga Baryka - Jadwiga Barykowa -