Jadwiga Dąbrowska - charakterystyka postaci - klp.pl
Streszczenia i opracowania lektur szkolnych klp klp.pl Lektury Analizy i interpretacje Motywy literackie Epoki
Jadwiga Barykowa z Dąbrowskich to postać wzbudzająca u czytelnika niezaprzeczalną sympatię. Pani Barykowa – żona Seweryna i matka Cezarego – urodziła się i wychowała w Siedlcach i już do końca życia niezależnie, gdzie się znalazła, zawsze uważała to miejsce za swój jedyny prawdziwy dom.

W najpiękniejszej miejscowości – oazie naftowej pustyni, Baku – kędyś na tak zwanym Zychu, w zatoce Półwyspu Apszerońskiego, woniejącego od kwiatów i roślinności Południa, gdzie przejrzyste morze szmerem napełniało cienie nadbrzeżnych gajów, pani Barykowa nie miała zawsze nic pilniejszego do nadmienienia jak stwierdzenie, że na Sekule był „także” bardzo piękny staw, w Rakowcu były nadto łąki – gdzie! piękniejsze niż jakiekolwiek na świecie, a kiedy księżyc świecił nad Muchawką i odbijał się w stawie około młyna... Następowało nieuniknione ślimaczenie się wpośród długotrwałego wypominania piękności jakichś tam mokrych łąk pod Iganiami, lasku pod Stoczkiem, a nawet szosy ku Mordom, która – żal się Boże! – także była we wspomnieniach pełna nie tylko błota, kurzu i stałych wybojów, lecz i uroku.


Pani Jadwiga, przykładna żona i matka, mimo autentycznego szczęścia rodzinnego, nosiła w sobie wielki ciężar, tęsknotę nie tylko za miejscem urodzenia, ale również za pierwszą młodzieńczą miłością, którą tam pozostawiła. Z Szymonem Gajowcem, ówcześnie ubogim urzędnikiem chłopskiego pochodzenia łączyło ją szczere, platoniczne, niewypowiedziane uczucie. Chłopak nie odważył się na wyznanie miłości pannie z jednego z najlepszych siedleckich domów. Dziewczyna została wydana „bez gadania” za lepszego konkurenta – Seweryna Barykę, który przybył z Rosji do polski na miesiąc, by znaleźć sobie żonę. Panna Jadwiga jako grzeczna i ułożona córka nie ważyła się na sprzeciw wobec rodziców, ale do końca swoich dni miała wyrzuty sumienia, że pozostawiła Gajowca z jego uczuciami. Mimo wszystko pani Jadwiga była dobrą żoną, kochającą swojego męża – najlepiej objawia się to już po ich rozłące, kiedy Seweryn wyjeżdża na wojnę. Niewiele mówi się w powieści o wzajemnych stosunkach małżonków, wydaje się, że łączyła ich głownie miłość do jedynego syna, wystarczy wspomnieć listy pan Baryki do żony, w których głownie pytał o Czarusia.

Pani Barykowa nie była kobietą bardzo wykształconą, nie władała też biegle rosyjskim (przynajmniej na początku małżeństwa), czym przysparzała mężowi czasem wielu kłopotów. Jadwiga cicha i spokojna oddała się dbaniu o dom, męża i syna. Cezary był jej oczkiem w głowie i chyba jedynym sensem istnienia. Po wyjeździe męża matka nie umiała zapanować na szaleńczymi wybrykami syna, trapiła się niezmiernie jego upodobaniami komunistycznymi. Mimo że nie była uczona, to miała swoje przekonania i dziwną, niezrozumiałą dla Cezarego zdolność przewidywania. Mądrość pani Barykowej zamyka się szczególnie w celnej ocenie rewolucji, jaka wyraża wobec syna:

Twierdziła, że kto by chciał tworzyć ustrój komunistyczny, to powinien by podzielić na równe działy pustą ziemię, jakiś step czy jakieś góry, i tam wspólnymi siłami orać, siać, budować – żąć i zbierać. Zaczynać wszystko sprawiedliwie, z Boga i ze siebie. Cóż to za komunizm, gdy się wedrzeć do cudzych domów, pałaców, kościołów, które dla innych celów zostały przeznaczone i po równo podzielić się nie dadzą. – Jest to – mówiła – pospolita grabież. Niewielka to sztuka z pałacu zrobić muzeum. Byłoby sztuką godną nowych ludzi – wytworzyć samym przedmioty muzealne i umieścić je w gmachu zbudowanym komunistycznymi siłami w muzealnym celu.


Jednak najbardziej dominująca cechą charakteru pani Barykowej zdaje się być zdolność do miłosierdzia, współczucia i poświęcenia. Tutaj doskonały przykładem jest pomoc, jaką udzieliła księżnej Szczerbatow-Mamajew i jej córkom, co zresztą ostatecznie przepłaciła życiem. Jej zdolność do poświęceń najwyraźniej ujawnia się w relacji z synem. Ta cicha i słaba kobieta, przyzwyczajona do wygodnego i dostatniego w życia, w momencie kryzysu zrobiła wszytko, by zapewnić synowi możliwie najlepsze warunki egzystencji, choć chłopak nie okazywał wdzięczności. Cezary docenił matkę wtedy, kiedy właściwie było już za późno, odkrył wszystkie jej „tajemnice”: ukryty skarb oraz wyprawy na wieś po jedzenie dla niego.

Pani Barykowa umarła z dala od swego ukochanego kraju, z dala od swej pierwszej miłości oraz męża. Zanim odeszła przeszła pobyt na przymusowych robotach oraz chorobę. Tylko dzięki staraniom syna nie spoczęła w zbiorowej mogile.

Pani Jadwiga nie jest postacią bardzo złożoną, dominującą cechą jej charakteru jest prosta dobroć. To ideał kobiety: łagodnej, posłusznej, wiernej, uczciwej. Nie można jej nic zarzucić, może poza zbytnią miłością i uległością wobec syna. To postać, która wzbudza wyłącznie pozytywne uczucia.


Polecasz ten artykuł?TAK NIEUdostępnij


  Dowiedz się więcej
1  Przedwiośnie - streszczenie "w pigułce"
2  Mit szklanych domów w „Przedwiośniu”
3  Laura Kościeniecka - charakterystyka postaci



Komentarze: Jadwiga Dąbrowska - charakterystyka postaci

Dodaj komentarz (komentarz może pojawić się w serwisie z opóźnieniem)
Imię:
Komentarz:
 



2007-04-15 22:01:21

Jadwiga Baryka , bo właśnie o niej mowa, mieszka wraz z swoim mężem i synem w Baku. Po wybuchu pierwszej wojny światowej, zostaje sama z małym dzieckiem w obcym kraju. Przelewa całą swoją miłość na jedynka. Jest kobietą bez reszty poświęcającą się dla swojego lekkomyślnego, niedojrzałego syna. Wychowywany bez ojca, Cezary, przysparza jej wiele problemów i kłopotów. Samotna i opuszczona czuję się źle, jednak jest pokorna wobec losu. Haruje, by sprostać zapotrzebowaniu syna na względne dostanie życie. Po wybuchu rewolucji w Baku, martwi się o losy syna. Czuje się bezpiecznie w nocy, kiedy widzi śpiącego syna. Cezary, który jest entuzjastą rewolucji staje się dla niej obcy i złowieszczy. Zafascynowany nowymi zjawiskami nie interesuje się losem matki. Jadwiga z narażeniem życia wyprawia się na wieś aby zdobyć coś do jedzenia. Pracuje jak służąca, pierze, gotuję, sprząta. Posiwiała gwałtownie, zgarbiła się, zaczęła się podpierać sękatym kijem. Matczyna miłość do dziecka nakazuje jej dbać, opiekować się i zdobywać lepsze pożywnie Cezaremu. Jest cichą i uległą towarzyszką syna. Ułatwia mu życie , narażając własne. Pragnie chronić Cezarego przed jego własną młodzieńczą głupotą. Nigdy nie narzeka na swój los. Mimo iż jest jej bardzo ciężko, utrzymuje ją przy życiu myśl o ukochany synu. Widząc zachowanie Cezarego bardzo cierpi. Czuje się odepchnięta przez syna. Poświęca swoje życie dla niego. Dopiero gdy Jadwiga zaczyna niedomagać, syn dostrzega jej zaangażowanie i miłość. Pod koniec swojego życia udaje się jej, nawiązać z synem silną więź. Staje się dla niego osobą bardzo ważną. Panującą harmonię przerywa, zesłanie Barykowej na przymusowe roboty, bita i katowana wkrótce umiera, z okrutną świadomością, że jej ukochany syn pozostaje sam jeden na świecie w obcym i wrogim kraju. Bohaterka swoim postępowaniem realizuje los matki – ofiary własnego macierzyństwa.




Streszczenia książek
Tagi:
Jadwiga z Dąbrowskich - Jadwiga Baryka - Jadwiga Barykowa -